Verslag van de “bomen en struiken in de winter” met Erwin

Ondanks het miezerig weer waren we toch met een mooi groepje op de afspraak aan het Plaisiersbos. Op de startplaats gaf Erwin ons wat uitleg over de “klakkebus” en hoe je die kan maken. Bij enkelen kwamen de jeugdherinneringen boven.

Klakkebusse (proppeschieter)

Een klakkebusse, klak(ke)bosse of klabosse is e proppeschieter woa dat de jounges vroeger mee speeldn.

De klakkebusse wierd gemakt van vlierhout. Van e recht stik tak van à peu près 12 cm lank hoaldn ze ‘t merg d’r uut. En ip een ander stiksje hout wierd er e lange noagel mè kop vastegemakt, die paste in d’openienge van de vliertak. Twi plukkn vlaskrote (vlasrestn) wierdn ton tout proppn gesjiekt. Den êeste prop wierd met de kop van de noagel tout ‘t ende van de vlierbuze geduwd. De twidde prop van vôorn in de buze. Os je de noagel deur de buze duwde, vloog den êeste prop d’r met e knal uut. De weggevloogn prop wierd er ton were van vôorn ingebrocht en ‘t spelletje herbegost.

De noame klakkebusse is e soamnstellienge van klak (klap, leevn moakn) mè busse, bosse (geweir).

Bron: (CC BY-SA 3.0) – https://vls.wikipedia.org/wiki/Klakkebusse_(proppeschieter)

Daarna trokken we gewapend met boomveldgidsen en zoekkaartjes het gebied in. We speurden tussen afgevallen bladeren, bekeken de knoppen op de takken en ook de schors van de bomen en struiken om zo een juiste determinatie te maken. Bij de eik vonden we een mooi galappeltje. Erwin vertelde ons ook hoe oude(re) bomen via het ondergrondse netwerk van wortels in communicatie staan met elkaar en hun zaailingen. Indien nodig nemen ze voor zichzelf wat minder voedsel op om de nodige voedingstoffen te behouden voor de jonge plantjes. De zwarte els was gemakkelijk te herkennen aan de hangende proppen en de mannelijke katjes, klaar om via de wind hun stuifmeel over te brengen op de miniscule vrouwelijke bloemetjes.

Greta wees ons op het belang van de aaneenschakeling van open grasland met poeltjes, lage struiklagen en bos voor het behoud en het verbeteren van de biodiversiteit.

De buizerd kwam nog even piepen wie er weer op zijn/haar domein wandelde.
Tenslotte begeleide een regenvlaagje ons terug naar de startplaats.

We hebben ervan genoten en danken Erwin en Greta voor de mooie wandeling. We durven te hopen de “klakkebus” te kunnen uittesten op een nieuwe wandeling op een tijdstip dat de munitie (verse elzenproppen) door de natuur geleverd wordt.

Mieke Heinkens